Madrid Februari 2010
Zaterdag
Onze kamper heeft problemen. De brandstofinjectiespuit of zoiets heeft het begeven. Gelukkig betaalt de verzekering het hotel. Hij sputterde al in de Pyreneeën en begaf het op de “Brennerpas van Madrid”. Kelly en Mirjam reden, iedereen in de zenuwen. Niet alleen sneeuwstormen gehad. maar nu ook nog pech!
zondag
4 enorme kubistische rotsblokken. Balancerend op gebogen plateaus. Een figuurlijk gevormde abstractie van ijs. Als heiligdom. Voorzichtig klauterend. Opgewonden en vol ontzag. Deze oertempel van Kronos. Ik wilde niet meer weg. Verscheurd en verslagen. De berg af.
Maandag
Een busje gehuurd. Beelden uit de kapotte camper gehaald. Naar de universiteit gebracht. Aad van galerie Eduarte uit Amsterdam was er. Aardig als altijd. Alleen wat zenuwachtig. Kwam het allemaal wel op tijd klaar? ’s Avonds weer slapen in het hotel. Samen in bad en alle ruimte om eens flink te keer te gaan.
Dinsdag
Beelden bij de Universitaria Ciudad faculteit Des Belles Artes 7 beelden in een driehoek neergezet Dit samen met Spaanse en Nederlandse schilders en fotografen Wel “ad hoc” gehangen en de muurverf zwart en nog nat Veel studenten en docenten en de cultureel attachee Alle openingswoorden in het Spaans Dus weer niks begrepen Ga daar wel gastcolleges in grafiek geven
Woensdag
Tastend langs geribbelde klaagmuren. M’n wangen over geschubde drakenruggen. Uitgelachen door voor eeuwig verbonden dollende trollen. Op zoek naar afgronden, spelonken en de oudste grotten. Tussen zoiets moet ik toch geleefd hebben? Ik droom van in een hoek geperst zwart, rood en bruin. Daar bewegen we ons door gangen vol reliëfs achter glas. Ik tracht het te breken. Ik wil geen glas en zoek mijn reliëf met de nagels uitgekrast.
Donderdag
Guernica in museum “Reina Sofia” Vind de tekeningen het spannendst. Vind dat in de kunst eigenlijk altijd wel. Veel Picasso’s natuurlijk, geweldig en vooral zijn grafiek, zo bijzonder. Zo ook de etsen van Goya. Grimassen, verschrikkingen, pijn, waanzin. Zijn sterke composities, eigen structuren, bijtende lijnen en aquatinten. Afdelingen met wisselende exposities van de “avant garde”. Vond het vreselijk saai en zo “bedacht”. Bijna allemaal “al gedaan”. Voor zover dat überhaupt iets betekent.
Vrijdag
Water en steen zijn zo’n mooie combinatie. Vooral nu hier in de buitengewone schoonheid van El Parque Regional de la Cuenca Alta del Manzanares. Enorme blokken steen: rozerood, grijsbruin en soms zwart. Uitgehold, soms 3 tenen of een reuzenbeen. Stromend water valt, vormt een ragfijn gordijn in nevelsluiers. Dan raast en dondert het. Mijn pijn sterft op zo’n dag elke seconde. Tintelende lippen, schouders en vingertoppen. Groene diepten in waterkommen. Aan de rand zwarte mossen op bronzen stenen. En als ik omhoog kijk? Besneeuwde bergen, tempels staand met gekruiste stenen. Krijsende buizerds en cirkelende gieren. Diep gekerfde bast van oude dennenbomen. En voor mijn voeten: de eerste Spaanse krokussen.
Zaterdag
Prado! Weer Goya dus en dan natuurlijk zijn “zwarte schilderijen”. Ik wil mijn leven lang al naar dit museum. Mijn leraar Buri had me hier steeds weer op gewezen. Nu dan! En ja, ongelooflijk. Goya gaat zo diep in zijn eigen wereld, gevoel en beleving. Zoals hier de menselijke tragedie wordt uitgedrukt! Voor mij het boeiendste wat ik tot nu toe aan kunst gezien heb. En dan Jeroen Bosch. Ook daar, wat een fantasie, beleving en tijdloosheid. Zalen met de spirituele wereld van El Grego. De expressionistische vervormingen, de kleuren en het zwart ook in de omleining. Kortom: iedereen naar het Prado dus!
Zondag
’s Middags weer naar Manzanares. Het had gesneeuwd: grafische bergen in een helderheid alsof je het zo kunt pakken. Rense was vooruit gelopen de besneeuwde rotsen op. Ik had hem achterna kunnen gaan maar hou zeer pijnlijke knieën over als ik weer naar beneden ga. Kan er niet tegen als hij alleen zo verder gaat. De uitdaging voor hem begrijp ik wel. Maar ik heb hem al een keer aan een klif in Wales zien hangen waarbij ik gelukkig de helpende hand (beter gezegd de helpende wandelstok) kon uitsteken. Daar komt bij dat ik hem in een vorig leven op een vreselijke manier heb verloren. Zo’n gevoel leidt toch zijn eigen leven. Gek is dat, maar ik kan er niet omheen.
Rense:
Toen ik doorliep had ik niet door dat ik Edwin met dat gevoel achterliet, dan was ik direct terug gegaan om te overleggen. Ik heb zijn pijn gezien in Wales en het voelde als 2000 jaar.
Maandag - terug
Op de terugweg zat ik bij Rense in de camper. We zouden bij een galerie in de bergen boven de stad Burgos langs gaan. Terwijl we de bergen al in het zicht hadden, hoorden we linksachter ons een vreemd schurend geluid… Camper aan de kant. Blijkt aan die kant de drager van de scooter afgebroken te zijn. En je raad het nooit… Het zo goed als nieuwe kettingslot van de scooter ging niet open, wat we er ook aan deden. Uiteindelijk hebben we de drager aan de rechterkant gesloopt door met scooter en al heen en weer te bewegen totdat hij brak. Eindelijk de berg op zou je denken. Sloeg de motor van mijn camper af en… Nou ja, ik hou op met dit verhaal. Ook dat hebben we weer opgelost, maar wat een kutdag!!!
